ਤੇ
ਲੋਕ ਕੈਕਟਸ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਰਗੇ,
ਤੂੰ
ਮੈਨੂੰ ਗੁਲਮੋਹਰ ਲਗਦੈਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਧੁੱਪ ਜਦ ਅਣਸੁਖਾਵੀਂ ਲਗਦੀ
ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਮਾਨਣ ਨੂੰ ਜੀਅ ਕਰਦਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦਿਆ
ਤੁੰ
ਗੁਲਮੋਹਰ ਦਾ ਹਰਿਆ ਭਰਿਆ ਰੁੱਖ
ਰੁੱਖ ਇਸ ਲਈ
ਕਿ
ਜ਼ੀਰਾਂਦ ਹੈ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ
ਮੈਂ ਵੀ ਜ਼ਰ ਲਿਆ ਸਭ ਕੁੱਝ
ਉਮਰ ਦੇ ਲੌਢੇ ਵੇਲੇ
ਤੁਰ ਪਈ ਆਂ
ਤੇਰੇ ਵੱਲ
ਛਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਜੀਅ ਕੀਤਾ
ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁੱਟ ਵਾਂਗ
ਹਾਏ ਰੱਬਾ
ਇਹ ਕੀ
ਗੁਲਮੋਹਰ ਤਾਂ ਘਿਰਿਐ
ਕੈਕਟਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕੈਕਟਸ ਹੀ ਕੈਕਟਸ ,
ਵਾਅਦਾ ਏ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ
ਛਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ,
ਕੈਕਟਸਾਂ ਨੇ ਲੂਹ ਸੁਟਿਆ ਸੀ
ਲਹੂ ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਰੂਹ
ਪਰ
ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਗਈ ਆਂ
ਗੁਲਮੋਹਰ ਦੇ ਐਨ ਹੇਠਾਂ
ਸੰਘਣੀ ਛਾਂ ਤੇ ਠੰਢੀ ਹਵਾ
ਗਲ ਲੱਗ ਛਾਂ ਮਾਣ ਹੀ ਲਈ ਮੈਂ
ਆਖਰੀ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਸੇਕ ਨਾਲ
ਚੰਦ ਪੱਤੇ ਮੁਰਝਾ ਗਏ ਤੇਰੇ
ਕੁੱਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਦ...........
ਗੁਲਮੋਹਰ ਦੇ ਤਣੇ ਲਾਗੋਂ
ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਲ ਉਗ ਖਲੋਤੀ
ਹੁਣ
ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਵਾ ਦੇ ਹਰ ਝੋਂਕੇ ਨਾਲ
ਰਲਵੀਂ ਸੁਗੰਧ ਛਡਦੇ ਨੇ..........
ਕੈਕਟਸ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਿਹੈ
No comments:
Post a Comment