ਤਾਂ ਦੁਕਾਨ ਅਗੋਂ ਲੰਘਦਾ
ਇੱਕ ਸ਼ਖਸ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ
ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਗਡੀ
ਕੂੜਾ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ
ਇੱਕਠੀਆਂ ਕਰਦਾ
ਥੋੜਾ ਰੁਕਦਾ
ਥੋੜਾ ਟੁਰਦਾ
ਮੱਧਮ ਲੈਅ'ਚ
ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦਾ
ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ
ਉਲਝੇ ਵਾਲ
ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ
ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਸਬੱਬ ਬਣਦੀ
ਸੋਚਿਆ ਹੁਣ ਆਇਆ
ਤਾਂ ਕਹਾਂਗੀ ਕੁੱਝ
ਪਿਆਰ ਵਰਗਾ
ਕੱਲ ਆਇਆ
ਤਾਂ ਨੱਠੀ ਗਈ
ਉਹ ਠਠੰਬਰ ਗਿਆ
ਰੁਕ ਗਿਆ
ਪਥਰਾ ਗਿਆ
ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਅੱਖਾਂ'ਚ ਤੱਕਿਆ
ਮੈਂ ਵੀ,ਤਾਂ ਲੱਗਾ
ਅਜੀਬ ਚਮਕ ਸੀ
ਇਲਾਹੀ ...
ਅਗਲੇ ਪਲ
ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਪਾਗਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਗਿਆ ਸੀ
ਹੁਣ ਪਥਰਾ ਜਾਣ ਦੀ ਵਾਰੀ ਮੇਰੀ ਸੀ
No comments:
Post a Comment