ਕਲ
ਜਦ ਮਿਲਣ ਆਈ ਸਾਂ ਤੈਨੂੰ
ਮਜ਼ਾਰ ਦੇ ਚੁਫੇਰੇ
ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ
ਦੀਵੇ ਦੀ ਨਿੰਮੀ ਲੋਅ
ਬੀਂਡੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼
ਜੂਗਨੂੰਆਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ
ਸਭ ਗਵਾਹ ਨੇ
ਕਲ
ਜਦ ਮਿਲਣ ਆਈ ਸਾਂ ਤੈਨੂੰ
ਮੇਰੀਆਂ ਤਲੀਆਂ ਤੇ ਕੁੱਝ ਅੱਖਰ ਸਨ
ਤੇ
ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਲਰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਇਕ ਧੁਨ
ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਬਸ ਏਨਾ ਹੀ ਚਾਹਿਆ ਸੀ
ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਮਿਲੇ
ਤੇ ਧੁਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ'ਚ ਸਾਂਭ ਲਵੇਂ ਤੂੰ
ਤੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਹਵਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਵੇ......
ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਨਾ ਚਾਹਿਆ ਮੈਂ..............
ਕਲ
ਜਦ ਮਿਲਣ ਆਈ ਸਾਂ ਤੈਨੂੰ
visited your blog.....nice poetry!
ReplyDeletelove this.